Over de verschillende sessies van gister is al uitgebreid geschreven op verschillende weblogs. Als ik terug kijk op eDay (en eNight) kom ik tot de conclusie dat er een hoop leuke informatie was, echter niets schokkend nieuws. Wel heb ik met veel mensen leuke gesprekken gehad en zijn er leuke discussiepunten opgebracht.

Voor mij viel mx92n introductie in de wondere wereld van Second Life het meeste op. Nadat ik de presentatie van David Fleck had bijgewoond, kwamen bij mij een hoop vragen naar boven omtrent dit x91platformx92 (LindenLabs wil niet dat het een spel genoemd wordt). Daarom ben ik naar het Second Life Lab gelopen voor een demo en wat meer uitleg over dit Amerikaanse fenomeen.

Vandaag de dag wonen er zox92n 700.000 avatars (poppetjes) in Second Life. Deze avatars kunnen alles doen wat je als gebruiker maar wilt. Transport gebeurt lopend, vliegend of via x91virtual transportationx92 a la x93beam me up Scottyx94. Het maakt niet uit wat je wilt, alles kan in SL. Of nee, er is een ding dat absoluut niet kan: Je kan niet doodgaan. Het is dus bijna de perfecte wereld. Alles kan, niets hoeft.

Het grote verschil met andere spellen is dat gebruikers van SL geld kunnen verdienen in x91de echte wereldx92. Een veelgebruikt voorbeeld is een Chinese vastgoedhandelaarster. Zij bouwt huizen in SL, verkoopt deze tegen de Second Life valuta (Linden Dollars) en verhandeld vervolgens haar Linden Dollars op de Second Life Exchange voor USA Dollars. Zo verdient zij meer dan 50.000 USA Dollars per maand! Maar er zijn vele manieren om je geld te verdienen in Second Life. Denk bijvoorbeeld aan het ontwerpen van industrixeble zaken zoals lampen, banken of het maken van kunst. Maar ook door bijvoorbeeld huid, kapsels of ogen te maken.
Ook bedrijven vinden inmiddels hun weg naar SL. Een mooi voorbeeld vond ik American Apparel. Zij hebben een winkel laten ontwerpen in SL waar kleding voor avatars gekocht kan worden. Op zich nog niet zo heel innovatief. Maar de koppeling die zij maken met de realiteit maakt het echt bijzonder. Zodra je een broek heb gekocht voor je avatar en je deze broek zelf ook wilt kopen, kan je in SL doorklikken naar de website van American Apparal waar je een kortingspercentage krijgt op je aankoop in de x91echte wereldx92.

De vraag die direct bij mij opkwam was: Hoe zit het met maatschappelijke verantwoording?

Er zijn gebruikers die meer tijd besteden in SL dan in de realiteit. Ik vroeg of het niet vreemd is dat men zich verliest in een virtuele wereld. De reactie was dat sommige gebruikers van SL het vreemd vinden dat men nog steeds in de realiteit leeft terwijl de perfecte wereld beschikbaar is in de vorm van SL.

En die opmerking heeft veel bij mij los gemaakt. Want hoe ver gaat dit? Hoe ver gaat de verdigitalisering van onze wereld? Verslaving aan internet, verslaving aan games (zelfs tot de dood) , verslaving aan mobiele telefoons en straks verslaving aan Second Life?

Met de komst van internet en mobiele telefoons werd gedacht dat dit ten koste zou gaan van direct/ sociaal contact. Ik heb dit zelf altijd weerlegd en ben er zelfs van overtuigd dat ik meer direct contact heb met behulp van deze middelen. Maar hoe zit dat met SL? Gaan mensen elkaar in real life ook ontmoeten ondanks dat ze alles delen in SL? Of gaat deze virtuele wereld langzaamaan de realiteit overnemen?

Ik denk zelf dat het zox92n vaart niet zal lopen, maar dat SL een enorme impact heeft op de levens van bepaalde individuen staat als een paal boven water. Ik ben dan ook heel benieuwd wat Second Life de komende tijd in Nederland aan ontwikkelingen door gaat maken.

Vandaag is in Rotterdam eDay. Ik weet zeker dat er legio verslagen online komen (en ook vast al online staan). Ik zal kijken naar wat links, maar een verslag zal je hier dus niet aantreffen.

Maar toch wilde ik alvast een kort stukje plaatsen tussen de verschillende sessies door. De sprekers die ik tot nu toe gehoord heb, de mensen die ik tot nu toe heb gesproken: Er zijn veel ontwikkelingen en allemaal even interessant. Ik vind het prachtig om te zien hoe online, crossmedia, consumer generated content, weblogs, verschuiving in communicatie en ga zo maar door hier aan de orde van de dag is. Dat hier innovators rondlopen hoef ik niemand te vertellen, dat hier toekomstmuziek gemaakt wordt ook niet. Maar de ontwikkelingen gaan sneller en sneller en behoren in rap tempo tot de orde van de dag.

Helaas heb ik nog steeds geen internet thuis, maar naar aanleiding van deze dag heb ik genoeg input om weer menig stukje over te schrijven! Ix92ll keep in touch!

Wat een prachtig weer vandaag. Wellicht wel een van de laatste dagen en daarna is de zomer 2006 definitief over. De vakantie ligt achter me en de alledaagse dingen zijn weer aan de orde van de dag. En daaronder valt natuurlijk onder andere mx92n weblog bijhouden.

Maar dat is nog niet zo makkelijk aangezien ik nog steeds geen internet thuis heb. Al sinds eind mei zit ik zonder internetaansluiting. En wat is dat een enorm gemis! Laatst sprak ik met een collega en hij vroeg mij of ik een wereld zonder internet kon voorstellen. En ik moest hem eerlijk antwoorden dat ik dat maar met moeite kan. Zo lang als dat ik weet hebben wij thuis computers gehad en internet hoorde daar al snel bij.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor mobiele telefoons. Op vakantie had ik mx92n telefoon thuis gelaten. Wat heb ik mx92n mobieltje gemist zeg! Gelukkig hadden we in een hoop hotels internettoegang dus kon je op die manier toch op de hoogte blijven. Toen besefte ik pas hoe afhankelijk ik ben van communicatiemiddelen. Zonder telefoon en internet voel ik me onrustig, heb ik het idee dat ik veel mis. Gelukkig ebde dat gevoel gedurende de vakantie steeds verder weg. Maar het besef dat ik zo x91verslaafdx92 ben aan mx92n telefoon en internet was confronterend.

Vorige week vrijdag (1 sept) stond een mooie column in Adformatie: Communicatiekoorts. Een aanrader voor iedereen die zich in bovenstaande tekst kan vinden. Je wordt nerveus van het altijd maar bereikbaar moeten zijn, maar aan de andere kant heb je het idee dat er iets mis is als je een dag geen smsjes, belletjes of mailtjes hebt gekregen.

Ik hoorde dat er tegenwoordig al verslavingssymptomen bestaan m.b.t. mobiele telefoons. Mensen die hun telefoon af horen gaan terwijl dat niet het geval is, rsi in duimen door het vele smsen etc. Bij mij gaat het gelukkig niet zo ver, maar het is wel iets om over na te denken!

September 2006. Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik bezig was met mijn afstudeerscriptie over weblogs en -fora. Nu een jaar later zijn weblogs een medium waarover veel geschreven wordt en waar nog vele vraagstukken omheen bestaan. Mijn interesse voor weblogs en online communicatie zijn de afgelopen maanden dan ook alleen maar groter geworden.

Voordat ik op vakantie ging had ik besloten m’n weblog weer op te pakken zodra ik terug zou komen. Helaas heb ik nog steeds geen internet thuis (wat een drama, maar daar later meer over) dus het actief bijhouden wordt vermoeilijkt. Maar m’n voornemen staat nog steeds. Er gebeurd te veel om over te schrijven

Daarnaast kreeg ik nog een leuke aanmoediging uit onverwachte hoek. Ik heb een aanbieding gekregen van Emerce. Zij benaderen een geselecteerd aantal weblogs om een banner te plaatsen voor eDay in ruil voor entreekaarten. Ik zal hierover later zeker nog meer schrijven maar voor nu ga ik proberen die banner online te krijgen (ik ben nog steeds geen held met dit soort dingen).

Voor nu dus even een kort stukje, maar er volgt snel meer!

En voor wat betreft eDay: Ik ben al een tijdje bezig met dit evenement, ook in combinatie met een van onze klanten. Het programma spreekt mij zeer aan en ik was dus al aan het kijken of er voor mij een mogelijkheid was het evenement te bezoeken. Dus bij deze de link naar het programma. Wat mij betreft zeker de moeite waard!

Dat is al weer even geleden. Nu moeten jullie niet denken dat ik het bloggen heb opgegeven. Ik ben er nog steeds mee bezig. Al is het nu meer voor het weblog voor het PR bureau waar ik voor werk en met het bekijken van andere logs.

Maar nou kom ik vandaag op mijn beheerpagina en tot mijn verbazing zie ik dat ik nog dagelijks bezoekers heb. Ze zijn op twee handen te tellen, maar toch. Waar komen die vandaan vraag ik me af. En wat doen ze hier? want echt veel nieuws valt er niet te lezen

Maar ik heet iedereen van harte welkom en vraag jullie om me nog niet af te schrijven.

To be continued……

De CEO van Casema, Jos Molekamp, heeft een interview gegeven aan Molblog.nl. In dit interview is hij openhartig over de vele problemen die de klanten van Casema ondervinden.

Dat weblogs een openere manier van communiceren stimuleren is inmiddels duidelijk. Webloggers nemen geen blad voor de mond en zodoende komt informatie sneller en voor bedrijven oncontroleerbaar online.

Open communiceren is iets moois. Zeker als een bedrijf de stap durft te zetten om een interview te geven aan een weblog. Zou Casema met dit interview een van de eerste spreekwoordelijke schapen zijn? Zouden er nu meer bedrijven de stap nemen om hun problemen te ventileren via weblogs?

In dit geval heeft een organisatie ervoor gekozen om met de billen bloot te gaan. Jos vertelt precies wat er allemaal mis is gegaan met Casema. Maar wat zijn de oplossingen? Wat doet Jos om de klanten van Casema tegemoet te komen?

Ik denk dat daar nog een grote slag te slaan is. Communiceren is het begin van het bereiken van begrip bij je klanten. Maar aan de (welliswaar geringe) reacties te zien heeft Casema nog een lange weg te gaan voordat ze hun klanten tevreden weten te stellen.

Jullie hebben het gelezen, ik was echt niet blij met het cijfer dat ik voor m’n afstudeeropdracht heb gekregen.

Maar vandaag hebben mijn examinatoren het een beetje goed gemaakt. Ik had vanochtend mijn mondelinge verdediging van m’n rapport. De examinatoren waren onder de indruk en beloonde dat met een 9!!!!!

Kijk, dat zijn cijfers waar ik mee thuis wil komen!!!

Dit artikel las ik vandaag en ik vond het de moeite waard om er even over te bloggen.

Ik heb al met verschillende personen discussies gehad over weblogs. De een nog interessanter dan de ander. Een van de dingen die ik tegenkom is een sceptische houding over de mate waarop internet de leefwereld veranderd.

Ik denk dat internet over een paar jaar niet meer weg te denken is uit onze samenleving. En waarschijnlijk zijn er een hoop mensen waarbij dat nu het geval is (ik ben er daar in ieder geval een van). Maar ik snap de terughoudende reacties. Momenteel is internet nog steeds een luxe artikel. Er is nog niet overal toegang en de tools met toegang tot wifi internet zijn nog gereserveerd voor een selectief gezelschap.

Maar proeven zoals deze van Google laten zien dat het internet steeds makkelijker bereikbaar is. De bandbreedte neemt toe, de kosten nemen af, het aantal tools groeit en in de nabije toekomst wordt internet zelfs gratis aangeboden (welliswaar nog plaatselijk maar wie weet waar het toe leidt).

Daarmee worden de online en offline wereld voorgoed in elkaar verweven. Iedereen zal straks 24/7 en overal online zijn en daardoor zal informatie nog sneller worden verspreid.

Weblogs en -fora laten nu al inzien dat informatieverspreiding steeds sneller en vooral oncontroleerdbaarder gaat. Bedrijven zullen moeten inzien dat deze manier van communiceren geen tijdelijk verschijnsel is maar een voorbode op dat wat gaat komen: wat gezegd wordt is direct beschikbaar voor iedereen.

Tja ik moet toegeven dat ik niet weet wat deze titel betekent op het moment dat ik dit schrijf. Maar het is (volgens een kenner) een zeer toepasselijke titel voor deze log.

Ik moet namelijk m’n frustraties kwijt. Zoals jullie hebben kunnen lezen ben ik de afgelopen tijd druk bezig geweest met mijn afstudeeropdracht: een onderzoek naar weblogs en -fora en de manier waarop deze in een communicatiestrategie gezet kunnen worden.

Ik moet toegeven dat ik tijdens m’n studie nooit veel waarde heb gehecht aan cijfers. Zolang ik m’n studiepunten maar haalde. Maar voor m’n eindopdracht was het anders. Ik was daadwerkelijk zenuwachtig voor mijn eindcijfer.

En vandaag was de dag des oordeel. Ik kreeg het cijfer van mijn examinatoren: een 7.0

Als argumentatie kreeg ik te horen dat ik teveel jargon op het gebied van internet heb gebruikt. Nu heb ik communicatie gestudeerd. Ik heb in vier jaar geleerd dat een boodschap afgestemd moet worden op de doelgroep. Mijn doelgroep was in dit geval een internetprovider en een PR bureau. Zij hebben dus voorkennis van internet en willen weten hoe nieuwe media zoals weblogs en -fora ingezet kunnen worden.

Ik heb gelukkig veel mensen om me heen die me weten op te beuren. En zoals zij al aangeven: ,,niemand kijkt ooit meer naar die cijfers. Het is belangrijk dat je werk en opdrachtgever blij is met het plan.”

En daar zit de tegenstrijdigheid. Ik krijg goede reacties vanuit m’n werk, maar de waardering komt niet vanuit school. Iedereen feliciteert me met een goede prestatie en het feit dat ik geslaagd ben. Maar toch, ik kan er (nog) niet compleet gelukkig mee zijn.

De afgelopen maanden ben ik druk bezig geweest met het schrijven van mijn afstudeeropdracht. Ik heb informatie verzameld, mensen gesproken, veel geschreven en weer geschrapt en heb ik een eigen weblog opgezet. Immers, hoe kan je een advies geven over weblogs als je er zelf geen kaas van hebt gegeten.

Een van de adviezen die ik geef in mijn rapport is dat het hebben van een weblog nooit een op zichzelf staand doel mag zijn. In mijn geval was het doel van mijn weblog duidelijk: het hebben van een weblog om er achter te komen hoe het is om periodiek te moeten publiceren, om naar je pageviews te kijken en om reacties te ontvangen van derden. Ik heb dit de afgelopen weken mogen beleven en ik moet zeggen dat ik het erg leuk vond.

Maar zoals al duidelijk wordt aan het feit dat ik in de verleden tijd schrijf, is mijn doel gehaald. Vanmiddag lever ik mijn afstudeeropdracht in en wordt het afwachten. Mijn weblog wordt daarmee in zijn huidige vorm overbodig. Wellicht dat ik nog wel een keer een weblog opzet. Ik vind het erg leuk om te publiceren maar ben er van overtuigd dat zonder duidelijk doel een weblog geen enkel nut heeft.

Dus dit zal een van de laatste post worden. Uiteraard laat ik jullie nog weten hoe mijn afstudeeropdracht vordert maar daarna zal het stil worden hier. Ik houd de naam van m’n weblog wel actief. Je weet immer maar nooit waar je hem nog voor kan gebruiken.

Tot ziens!

Groetjes
Hilde